خواستِ خداوند صرفاً این نیست که ما خوشبخت باشیم، بلکه این است که خودمان، خود را خوشبخت سازیم.

خوشبختی و سعادت، آرمانی متعلق به «عقل» نیست، بلکه ایده‌آلی متعلق به «تخیل» است.

این نوعی خودافاده‌ای و تکبر معنوی است که باعث می‌شود مردم فکر کنند بدون پول هم می‌توان خوشبخت بود!

اما خوشبختی چیست جز هماهنگی و سازگاریِ ساده میان انسان و زندگی‌ای که پیش می‌برد؟