هیچکس درک نمیکند که برخی از مردم انرژی و توانِ فوقالعادهای را صرف میکنند صرفاً برای اینکه «عادی» به نظر برسند!
این نوعی خودافادهای و تکبر معنوی است که باعث میشود مردم فکر کنند بدون پول هم میتوان خوشبخت بود!
آزادی چیزی نیست جز یک شانس و فرصت برای «بهتر شدن».
هیچ آرمان و هدفی، کشته شدن انسانهای بیگناه را توجیه نمیکند.
تمام کارهای بزرگ و اندیشههای والا آغازی خندهدار دارند؛ آثار بزرگ اغلب در نبش یک خیابان یا در درِ چرخان یک رستوران متولد میشوند!
مطبوعات آزاد البته میتوانند خوب یا بد باشند؛ اما مطمئناً بدون آزادی، مطبوعات هرگز چیزی جز «بد» نخواهند بود!
انسان برای وجود داشتن باید طغیان کند، اما طغیان باید به مرزهایی که در خود مییابد احترام بگذارد؛ مرزهایی که اذهان در آن به هم میرسند.
هر اقدام طغیانگرانهای، بیانگرِ دلتنگی برای معصومیت و فریادی برای رسیدن به جوهرهٔ وجود است.
قرنهاست که مجازات اعدام تلاش میکند جرم را مهار کند اما جرم همچنان باقی است؛ چرا که غرایزِ جنگنده در انسان نیروهایی ثابت و متعادل نیستند.
کسانی که فاقد شجاعت هستند، همواره فلسفهای برای توجیه بیعرضگی و ترس خود پیدا میکنند!
در ژرفای زندگی تنها پوچی نهفته است... و تنها چیزی که میتواند بر این پوچی پیروز شود «شفافیت و آگاهی ذهن» است.
عاشق شدن ضروری است... حتی شده برای اینکه بهانهای برای تمام نومیدیهای تصادفیای داشته باشی که در هر حال حس خواهی کرد!