صد فرد احمق، حتی یک انسان دانشمند و عاقل را نمیسازند!
انسان تنها دوست دارد مصائب و بدبختیهایش را بشمارد؛ او هرگز خوشبختهایش را محاسبه نمیکند.
اگر همهچیز در روی زمین عقلانی و منطقی بود، هیچ اتفاقی رخ نمیداد!
هیچچیز در این جهان دشوارتر از گفتن حقیقت و هیچچیز آسانتر از چاپلوسی نیست.
طعنه و کنایه، آخرین پناهگاهِ انسانهای حیاورزی است که به حریم روحشان بی شرمانه تجاوز شده است.
عشق ورزیدن به یک انسان یعنی دیدنِ او آنگونه که خداوند اراده کرده بود باشد.
به نظر من، باهوشترین انسان کسی است که دستکم ماهی یکبار خودش را احمق بنامد!
من آدمی بیمارم... آدمی کینهتوزم. من آدمی ناخوشایندم.
بالاتر از هر چیز، به خودت دروغ مگو.
دوزخ چیست؟ من بر این باورم که دوزخ، رنجِ ناتوانی در «عشق ورزیدن» است.
انسانی که به خود دروغ میگوید و به دروغِ خود گوش میسپارد، به جایی میرسد که دیگر توان تشخیص حقیقت را در درون خود ندارد...
انسان به همهچیز عادت میکند؛ عجب موجود پستی!