جنگ تنها چیزی است که یک شهریار (حاکم) باید بیاموزد. او باید صلح را صرفاً زنگ تفریحی برای طراحی و اجرای برنامههای نظامی بداند.
فریب دادنِ کسی که خود فریبکار است، لذتی دوبل و دوچندان دارد!
جایی که اراده و اشتیاقِ بزرگ وجود دارد، سختیها و مشکلات نمیتوانند بزرگ باشند.
یک پسر میتواند فراموشی و داغِ مرگ پدرش را صبورانه تحمل کند، اما از دست دادنِ ارث و اموال پدرش او را به جنون و ناامیدی میکشاند!
وعدهای که داده شده ضرورتِ گذشته بوده است؛ اما پیمانشکنی ضرورتِ زمان حال است!
هرکس که خواهان موفقیت مداوم و پایدار است، باید رفتار و روش خود را همگام با شرایط زمانه تغییر دهد.
هرچه شنهای بیشتری از ساعت شنیِ زندگی ما فرو بریزد، باید شفافتر و روشنتر درون آن را تماشا و درک کنیم.
نفرت و خصومت، همانقدر که با کارهای شرورانه به دست میآید، میتواند با کارهای خوب و نیکی کردن نیز ایجاد شود!
این القاب و عناوین نیستند که به انسانها اعتبار و احترام میدهند، بلکه انسانها هستند که به عناوین آبرو میبخشند.
وقتی مردم را خلع سلاح میکنی، اهانت به آنها را آغاز کردهای و نشان میدهی به دلیل بزدلی یا بیاعتمادی به آنها اعتماد نداری، و این نفرت میآفریند.
اجتناب از جنگ غیرممکن است؛ عقب انداختن آن تنها به نفع و مصلحت دشمنان شماست.
انسان عاقل کاری را در همان ابتدا انجام میدهد که فرد نادان در پایان (و پس از آسیب) انجام خواهد داد.