امنیت در برابر خطرات خارجی، قویترین تعیینکننده رفتار یک ملت است؛ بهطوری که حتی عشق به آزادی نیز پس از مدتی تسلیم آن میشود.
یک «قول و پیمان» هرگز و تحت هیچ شرایطی نباید شکسته شود.
در سیاست نیز مانند دین، به زورِ آتش و شمشیر مۆمن ساختن کاری احمقانه است؛ تعصبات با شکنجه درمان نمیشوند.
حقوق مقدس بشریت چیزی نیست که در میان دستنوشتههای کهنه بگردید؛ بلکه با پرتو خورشید بر صفحه طبیعت انسان توسط دست خداوند نوشته شده است.
ملتی که رسوایی و ذلت را بر خطر کردن ترجیح دهد، آمادهٔ داشتن یک ارباب و مستبد است و شایسته همان است!
در ساخت حکومتی که قرار است توسط انسانها بر انسانهای دیگر اداره شود، دشواری بزرگ این است: ابتدا باید حکومت را قادر به کنترل مردم کنی و سپس آن را مجبور به کنترل…
میگویند صدای مردم صدای خداست؛ اما این حرف با واقعیت مطابقت ندارد. تودهها متغیرند و نادرست قضاوت میکنند.
به یاد داشته باشیم که جنگ یا صلح همیشه به اختیار ما نیست؛ هرچقدر هم معتدل باشیم نمیتوانیم روی اعتدال دیگران حساب کنیم.
جناب، در اینجا این «مردم» هستند که حکومت میکنند و از طریق نمایندگان مستقیم خود عمل مینمایند.
همین که شمشیر کشیده شود، امیال و خشم انسانها هیچ حد و مرزی برای اعتدال نمیشناسد.
مردم اغلب با چیزی مخالفت میکنند صرفاً به این دلیل که خودشان در برنامهریزی آن نقشی نداشتهاند یا توسط کسانی طراحی شده که دوستشان ندارند!
من هرگز انتظار ندارم اثری بینقص و کامل از انسانی جایزالخطا و ناقص ببینم.