مجاناً محکوم به تماشای رجاله‌بازی و گند و گه‌کاری هستیم، پوستمان کلفت شده.

والاترین شکلِ میهن‌پرستی، بیانِ حقیقت است، حتی اگر دردناک باشد.

وجدان، چراغ طبیعی روح است که نیک و بد را روشن می‌سازد.

قصه فقط یک راه فرار برای آرزوهای ناکام است؛ آرزوهایی که به آن نرسیده‌اند.

تجربیات زندگی به من ثابت کرد که میان من و دیگران یک ورطه و شکاف هولناکی وجود دارد.

آیا سرتاسر زندگی یک قصه مضحک، یک متل باورنکردنی و احمقانه نیست؟

آیا آنچه که حس می‌کنم، می‌بینم و می‌سنجم سرتاسر موهوم نیست که با حقیقت خیلی فرق دارد؟

در این دنیای پستِ پر از گدایی و مرارت، برای نخستین بار گمان کردم که در زندگی من یک شعاع آفتاب تابید.

خوب بود می‌توانستم کاسهٔ سر خودم را باز بکنم و همهٔ این تودهٔ نرم خاکستری پیچ‌پپیچ کلهٔ خودم را درآورده بیندازم دور!

ترس من از این است که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم.

من همیشه زندگانی را به مسخره گرفتم؛ دنیا، مردم، همه‌اش به چشمم یک بازیچه، یک ننگ، یک چیز پوچ و بی‌معنی است.

نه، کسی تصمیم خودکشی را نمی‌گیرد؛ خودکشی با بعضی‌ها هست، در خمیره و سرشت آن‌هاست.