تنها زندگیای ارزش زیستن دارد که برای دیگران و در خدمت به آنان زیسته شود.
اکثر مردم میگویند این «هوش و استدلال» است که دانشمندی بزرگ میسازد؛ آنها اشتباه میکنند، آن عنصر اصلی «شخصیت» است.
در مسائل مربوط به حقیقت و عدالت، هیچ تفاوتی میان مشکلات کوچک و بزرگ وجود ندارد؛ زیرا رفتار با انسانها اصلِ مشترک همه آنهاست.
والاترین هنرِ معلم این است که لذتِ آفرینشِ خلاقانه و دانشافزایی را در دانشآموز بیدار کند.
تنها منبعِ واقعیِ دانش، «تجربه» است.
هر مردی که بتواند هنگام بوسیدن دختری زیبا با ایمنی رانندگی کند، متوجه ارزشِ آن بوسه نشده و توجهی که شایسته آن است را به آن نمیکند!
ضعف در نگرش و طرز فکر، به ضعف در شخصیت تبدیل میشود.
جهان مکان خطرناکی برای زندگی است؛ نه به خاطر کسانی که شرورند، بلکه به خاطر کسانی که میبینند اما هیچ کاری نمیکنند!
تنها دلیل وجود «زمان» این است که همهچیز در یک لحظه و یکجا اتفاق نیفتد!
آموزش و پرورش واقعی آن چیزی است که پس از فراموش کردنِ تمام آموختههای مدرسه، در ذهن باقی میماند!
کسی که در مسائل کوچک نسبت به حقیقت بیتفاوت و بیپرواست، در امور بزرگ و مهم نیز قابل اعتماد نیست.
کسی که هرگز اشتباهی نکرده، هرگز هیچ کار جدیدی را امتحان نکرده است.