آنکس که میخواهد آزادیِ خود را تضمین کند، باید حتی دشمنِ خویش را نیز از ستمپذیری پاس بدارد.
از هر کس به اندازه تواناییاش، به هر کس به اندازه نیازش!
فقر، بدترین و شدیدترین شکل از «خشونت» است.
هیچ انسانی مجاز نیست به بهانهٔ مصلحتاندیشی، دست به کار شر و نادرست بزند.
صلح واقعی تنها به معنای عدم وجود تنش نیست؛ بلکه به معنای حضور «عدالت» است.
بیعدالتی در هر کجا، تهدیدی برای عدالت در همه جاست.
من دوست و حامی تمام کسانی هستم که بر زمین خوردهاند، بدون توجه به رنگ، جنسیت یا وضعیت اجتماعیشان.
چنین عهد و پیمانی با «مرگ» و چنین توافقی با «جهنم» (اشاره به بندهای بردهداری در قانون اساسی) باید باطل گردد!
ارزش اخلاقی و انسانی افراد را نمیتوان بر اساس طبقه اجتماعی یا جایگاه مالی آنها تعیین کرد.
غلبه بر فقر یک اقدام نیکوکارانه نیست، بلکه یک «عمل عادلانه» و احقاق حق است.
قانون اساسی، قطبنما و راهنمایی است که من هرگز آن را رها نخواهم کرد.
ما این حقایق را بدیهی میدانیم که همه انسانها برابر آفریده شدهاند و دارای حقوقی سلبنشدنی چون زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی هستند.
